|  |
| |||||||||
| ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΩΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ |
| |||
| Η σκιά του εαυτού μας Συγγραφέας: Λουίς Σεπούλβεδα Εκδότης: Opera Μετάφραση: Κυριακίδης Αχιλλέας Τιμή: 12,54 ευρώ Από το πρώτο κεφάλαιο: ΕΝΑ «Σ εμάς τους γέρους τι μας έχει μείνει πια; Μόνο ο Καρλίτος Σαντάνα» σκέφτηκε ο βετεράνος και θυμήθηκε έναν άλλο ηλικιωμένο που, πριν από σαράντα χρόνια, είχε την ίδια σκέψη. το μόνο που διέφερε, ήταν το επώνυμο, καθώς και το γεγονός ότι το είχε πει ενώ έβαζε να πιει ένα ποτήρι κρασί. «Σ εμάς τους γέρους τι μας έχει μείνει πια; Μόνο ο Καρλίτος Γαρδέλ στην υγειά σου, Morocho» είχε αναστενάξει τότε ο παππούς του, κοιτάζοντας με νοσταλγία το ρουμπινένιο χρώμα του κρασιού. «Αυτό ήταν όλο» θυμήθηκε ο βετεράνος. «Την άλλη μέρα, ο παππούς τίναξε τα μυαλά του στον αέρα μ΄ ένα τριανταοχτάρι Smith and Wesson, το ίδιο σιδερικό που το ΄χω φυλάξει τόσες δεκαετίες πεντακάθαρο και λαδωμένο, με τις έξι σφαίρες του στη θαλάμη, τυλιγμένο σ΄ ένα μαυροκόκκινο βελούδινο πανί, άτρωτο απ΄ την υγρασία, τους σκώρους και τη λήθη.» |
| ||
|
Έτσι το ΄χε πάρει κι ο παππούς απ΄τον Φρανθίσκο Ασκάσο, σ ένα μπαρ της οδού Σαν Διέγο, ένα βροχερό πρωινό που σε όλα τα ημερολόγια του κόσμου ήταν σημειωμένο ως 16 Ιουλίου 1925. Δίπλα του, εκτός απ΄ τον Ασκάσο, ήταν κι άλλοι δύο άνδρες: ο Γρεγόριο Χοβέρ και ο Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι, που κακολογούσε το χιλιάνικο κρασί, θεωρώντας το πολύ τραχύ, στυφό ή αψύ. «Καλωσόρισες στους Εκδικητές» άκουσε να του λέει ο Ντουρούτι, κι όταν τσούγκρισαν τα ποτήρια τους, ο Χοβέρ του συνέστησε να προσέχει το περίστροφο, γιατί ήταν ιστορικό: με το ίδιο όπλο είχαν σκοτώσει τον Χουάν Σολδεβίλα ι Ρομέρο, αρχιεπίσκοπο της Θαραγόσας, το 1923. «Σαν τα μάτια μου» αποκρίθηκε ο παππούς που, εκείνη την εποχή, ήταν τριάντα χρονών, λεγόταν Πέδρο Νολάσκο Αράτια κι ήταν εργάτης στο τυπογραφείο Alborada, ειδικευμένο στα καλαντάρια, στα κτηνιατρικά αλμανάκ και στα στιχάκια που θρηνούσαν φανταστικούς έρωτες. Τέλειωσαν το κρασί, πλήρωσαν και πήραν ένα ταξί που τους πήγε ως το κατάστημα της Banco de Chile στο Ματαδέρο. Αυτή ήταν η πρώτη ληστεία Τράπεζας στην ιστορία του Σαντιάγο. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, οι τέσσερις άνδρες μπήκαν με το κεφάλι ακάλυπτο, κλείδωσαν τη μοναδική πόρτα, έβγαλαν τα όπλα, κι ο Ντουρούτι, με φωνή αντάξια ηθοποιού σε ραδιοφωνικό σίριαλ, είπε: «Αυτό είναι ληστεία, αλλά εμείς δεν είμαστε κλέφτες. Οι κεφαλαιοκράτες συνασπίζονται για να εκμεταλλεύονται τους λαούς όλου του κόσμου, κι είναι δίκαιο να τους χτυπάμε εκεί που δεν το περιμένουν. Τα χρήματα που θα σηκώσουμε, θα χαρίσουν ευτυχία στους κολασμένους της Γης. Ζήτω η αναρχία!». Την επομένη, η εφημερίδα «Ultima Hora» δημοσίευσε μια συνέντευξη του Λουίς Αλμπέρτο Φιγκερόα, ταμία της Τράπεζας που είχε χτυπηθεί, κι ο υπάλληλος, που είχε γίνει διάσημος απ τη μια μέρα στην άλλη, δήλωσε πως πράγματι οι ληστές ήταν τέσσερις, όλοι οπλισμένοι, αλλά εκείνος δε φοβήθηκε ούτε μία στιγμή, γιατί εκείνοι οι τύποι τού είχαν εμπνεύσει περισσότερη εμπιστοσύνη απ ό,τι οι τακτικοί πελάτες της Τράπεζας, και η κυρία Ρόσα Ελβίρα Κάρκαμο, ιδιοκτήτρια ενός κρεοπωλείου στο Ματαδέρο, είπε πως οι τέσσερις άνδρες πέρασαν μπροστά απ΄ το μαγαζί της καμιά δεκαριά λεπτά μετά τη ληστεία, ακριβώς τη στιγμή που εκείνη άπλωνε στη βιτρίνα μια πλεξούδα με φρεσκοψημένα χωριάτικα λουκάνικα. Οι τρεις μιλούσαν σαν Ισπανοί, δήλωσε κατηγορηματικά η κυρία Κάρκαμο, κι ο ένας μόνο σαν Χιλιανός. Ο πιο ψηλός από τους Ισπανούς ο Ντουρούτι, σύμφωνα με μια φωτογραφία που έδωσε στη δημοσιότητα η αργεντινή αστυνομία , με το που είδε τα λουκάνικα, είπε τι υπέροχα που είναι, κι ο Χιλιανός του είπε πως στη Χιλή τα λένε «prietas» κι ότι μαζί μ΄ έναν πολύ πικάντικο πουρέ από πατάτες είναι να γλείφεις τα δάχτυλά σου. Αγόρασαν δύο κιλά και, για να πληρώσουν, έβγαλαν λεφτά από μια τσάντα που μέσα της, κατά τα λεγόμενα της κυρίας Κάρκαμο, υπήρχαν πιο πολλά λεφτά απ όσα ένας νοικοκύρης μπορεί να κερδίσει από μια έντιμη δουλειά. Ένας άλλος μάρτυρας που είχε πέσει πάνω τους, ο νεαρός ποιητής Κάρλος Ντίας Λογιόλα, που υπέγραφε τους στίχους του με το ψευδώνυμο Πάμπλο ντε Ρόκα, καθημερινός επισκέπτης του Ματαδέρο, πρόσθεσε: «Ψώνισαν κι απομακρύνθηκαν ανάμεσα στο πλήθος που εκθείαζε τις χοιρινές μπριζόλες ψημένες αλά χιλιανικά, τα αποχαυνωτικά λουκάνικα του χιλιομέτρου, τις απολύτως βαγκνερικές πλεξούδες των εντοσθίων, τα μαστάρια μες στου μαϊντανού τις τσιριμόνιες, και τα αμελέτητα, τρανή απόδειξη της λεβεντιάς των ταύρων τού Οσόρνο». Αξίζει να σημειωθεί ότι ένας άλλος ποιητής, ο Ρικάρδο Ελιέσερ Νεφταλί Ρέγιες Μπασοάλτο, πιο γνωστός ως Πάμπλο Νερούδα στα μποέμικα στέκια της εποχής, διάβασε αυτές τις δηλώσεις και, με μια διάπυρη επιστολή που απηύθυνε στο διευθυντή της «Ultima Hora», επέκρινε τον βάρδο από το Λικαντέν για την καταφανή περιφρόνησή του προς τα μαστάρια: «Έτσι όπως τα στήθη μιας κυρίας δεν αξίζουν την προσβολή ενός γαντοφορεμένου χεριού, έτσι και τα μαστάρια δεν πρέπει να πικραίνονται ανάμεσα στους μαϊντανούς, μια και δεν υπάρχει τίποτα πιο ευγενές και αισθησιακό απ΄ την ευωδιαστή αγκαλιά του σέλινου». Στην ίδια εφημερίδα, ο τότε Διευθυντής της Αστυνομίας, Μάρκο Αντόνιο Σαλαμπέρι, δήλωνε κατάπληκτος για το γεγονός ότι οι κακοποιοί, αφού είχαν διαπράξει ένα αποτρόπαιο έγκλημα κατά της ιδιοκτησίας, απομακρύνθηκαν με τα πόδια, με την ίδια φυσικότητα με την οποία ένας πιστός αποχωρεί από τον καθημερινό του εκκλησιασμό. Ευχήθηκε την ταχεία σύλληψη των ληστών και, ταυτόχρονα, εξέφρασε τον προβληματισμό του για ένα έγκλημα πρωτοφανές σε μια χώρα φιλειρηνική και νομοταγή. «Οπότε, είμαι εγγονός πιονιέρου» σκέφτηκε ο βετεράνος και, πριν βγει από το σπίτι, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Φορούσε μαύρα απ΄ την κορφή ως τα νύχια, το δε σακάκι ήταν φαρδύ και δεν πρόδιδε τον όγκο του περιστρόφου κάτω απ΄ την αριστερή μασχάλη. Στις τσέπες του είχε μόνο κάτι κέρματα κι ένα φύλλο από σημειωματάριο με έναν αριθμό τηλεφώνου. «Είμαστε η σκιά του εαυτού μας, και θα υπάρχουμε όσο θα υπάρχει φως», μουρμούρισε πριν κλείσει πίσω του την πόρτα. Η αυτοκρατορία του Χίτλερ: Ναζιστική εξουσία στην κατοχική Ευρώπη Συγγραφέας: Mark Mazower Εκδότης: Αλεξάνδρεια Μετάφραση: Κουρεμένος Κώστας Τιμή: 43,89 ευρώ Η αυτοκρατορία του Χίτλερ αποτέλεσε τη μεγαλύτερη, πιο βάναυση και πιο φιλόδοξη αναδιάταξη της Ευρώπης που επιχειρήθηκε ποτέ στην ιστορία της. Το μέλλον για το οποίο την προόριζε ήταν μια νέα φυλετική τάξη πραγμάτων στηριγμένη στο ξερίζωμα, την επανεγκατάσταση και την εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο φιλελευθερισμός, η δημοκρατία, το διεθνές δίκαιο, οι πιο στοιχειώδεις κανόνες συνύπαρξης καταλύθηκαν καθώς μαζικές δολοφονίες, σύγχρονες τεχνικές διαχείρισης και κολοσσιαίες οργανωτικές και διοικητικές ανεπάρκειες συγχωνεύτηκαν σ ένα θανάσιμο ιδεολογικοπολιτικό κοκτέιλ. Το βιβλίο χαρτογραφεί το φουτουριστικό τοπίο της ναζιστικής αυτοκρατορικής φαντασίας: από τα όνειρα των οικονομολόγων να μετατρέψουν την Ευρώπη σε μια τεράστια οικονομική αγορά για τα γερμανικά συμφέροντα μέχρι τα σχέδια του ίδιου του Χίτλερ για νέους διηπειρωτικούς αυτοκινητόδρομους που θα διέσχιζαν τις εθνοκαθαρμένες ρωσικές στέπες, κι από κει μέχρι τις φαντασμαγορικές θεωρίες του επιτελείου και των Ες-Ες περί ολοκληρωτικού πολέμου, Τελικής Λύσης και μακραίωνης πολιτικής κυριαρχίας. Πάνω απ όλα, αυτή η ανατριχιαστική περιγραφή δείχνει τι συνέβη όταν τέτοιες ιδέες συναντήθηκαν στ αλήθεια με την πραγματικότητα. Μετά τους πρώτους θριάμβους στα πεδία των μαχών, η χρεοκοπία του πολιτικού οράματος των ναζί για την Ευρώπη άρχισε να γίνεται φανερή: καθώς οι σύμμαχοί τους αποσύρονταν και η Νέα Τάξη καταποντιζόταν σε αλλεπάλληλες στρατιωτικές αποτυχίες, αυτό που έμενε πίσω ήταν μια ήπειρος διαβρωμένη από τη συνεργασία, εξαθλιωμένη από τη λεηλασία και την εκμετάλλευση, τσακισμένη από την τρομοκρατία, τη γενοκτονία και τη μαζική καταστροφή. Πρόκειται για ένα τραύμα που σημάδεψε ανεξίτηλα την Ευρώπη και άλλαξε ριζικά τη θέση της στον κόσμο. Η αυτοκρατορία του Χίτλερ προσφέρει μια νέα, σφαιρική αποτίμηση αυτής της εμπειρίας, μια αποκαλυπτική εικόνα του μέλλοντος που δεν ήρθε ποτέ και μια πρωτότυπη ερμηνεία του ακατανόητου εφιάλτη που πρόλαβε παρ όλα αυτά να γίνει η Ευρώπη για αναρίθμητους κατοίκους της και για ολόκληρο τον κόσμο. Αντλώντας από ένα πρωτόγνωρο φάσμα πηγών, ο Μαρκ Μαζάουερ αποκαλύπτει πώς οι ναζί σχεδίασαν, διατήρησαν και εντέλει έχασαν την ευρωπαϊκή αυτοκρατορία τους και ποιο ήταν το όραμα του κόσμου που θα είχε φτιάξει ο Χίτλερ αν είχε κερδίσει τον πόλεμο. Η γη τρέμει! Άνθρωποι και κατασκευές σε έναν κόσμο που αλλάζει Συγγραφέας: Γιώργος Μ. Χατζηστεργίου Εκδόσεις: Αλεξάνδρεια Τιμή: 20,90 ευρώ Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα κι ακόμα μεγαλύτερη ένταση, με ριζικές ασυνέχειες και με πολλές απροσδόκητες ανατροπές. Η σύγχυση αναφορικά με τις επιπτώσεις αυτών των μεταβολών στις ζωές μας, περισσεύει. Όταν φθάσει στο σπίτι η Κοκκινοσκουφίτσα θα βρει την καλή γιαγιά να την περιμένει ή τον κακό λύκο που θέλει να τη φάει; Τελικά, ποιες από αυτές τις μεταβολές συνιστούν απειλές, και ποιες ευκαιρίες; Επιχειρώντας την εμβάθυνση και τη βελτίωση της αντίληψής μας για τον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα, το βιβλίο κάνει μία συναρπαστική περιδιάβαση του κόσμου, του χτεσινού, του σημερινού και αυτού που έρχεται, με όχημα τις κατασκευές. Στο σύγχρονο θαυμαστό κόσμο της εικονικής πραγματικότητας, η χειροπιαστή υλικότητα των κτιρίων συνιστά ένα πολύ ιδιαίτερο και θετικό, σχεδόν εναλλακτικό χαρακτηριστικό, στην επιχειρούμενη προσπάθεια κατανόησης της πραγματικότητας. "Οι πέτρες έχουν φωνή και μιλάνε!" έγραφε ο Διονύσιος Σολωμός και φρόντιζε να μας υπενθυμίζει ο Άρης Κωνσταντινίδης. Το μουσείο της αθωότητας Συγγραφέας: Ορχάν Παμούκ Εκδόσεις: Ωκεανίδα Μετάφραση: Βρετού Στέλλα Τιμή: 26,00 ευρώ «Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου - δεν το ξερα". Έτσι αρχίζει το καινούργιο αυτό μυθιστόρημα του νομπελίστα συγγραφέα Ορχάν Παμούκ. Ένα βιβλίο για τον έρωτα, την αφοσίωση, το πάθος, τη φιλία, το χρόνο, το δικαίωμά μας στην ευτυχία. Ο συγγραφέας διηγείται την ερωτική ιστορία του πλούσιου Κεμάλ με τη μακρινή, φτωχή εξαδέλφη του, που αρχίζει μια ανοιξιάτικη μέρα του 1975 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ένα μυθιστόρημα που μένει αξέχαστο, όπως αξέχαστα μένουν για πάντα κάποια όνειρα. Η συγγραφή του νέου μυθιστορήματος του Ορχάν Παμούκ, που έγινε κυρίως σε δωμάτια ξενοδοχείων στο περιθώριο των ταξιδιών του στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, διήρκεσε πέντε χρόνια. Η ιδέα για το βιβλίο γεννήθηκε, όταν ο Παμούκ αποφάσισε να ανοίξει ένα παλαιοπωλείο στην Κωνσταντινούπολη. Στη διάρκεια όμως της συλλογής των αντικειμένων αυτού του μαγαζιού, άλλαξε γνώμη κι αποφάσισε τελικά να φτιάξει ένα μουσείο που θα απεικονίζει την ιστορία του βιβλίου που έγραφε το Μουσείο της αθωότητας. Το φως των Ελλήνων Φωτογραφικό δοκίμιο Συγγραφέας: Νίκος Δήμου Εκδόσεις: Μουσείο Μπενάκη Τιμή: 30,00 ευρώ «Κάπου τριάντα ή παραπάνω χρόνια, ο μεταφραστής μου στα Νέα Ελληνικά Φαίδων Ταμβακάκης, είχε την καλοσύνη να μου δώσει ένα βιβλίο του Νίκου Δήμου: "Το Φως των Ελλήνων". Μόνο αφού διάβασα το δυνατό δοκίμιο και τα αποσπάσματα που συνοδεύουν τις φωτογραφίες, άρχισα να καταλαβαίνω τι μου είχε συμβεί εκείνη την τόσο μακρινή Γεναριάτικη μέρα του 1952. Οι Έλληνες βλέπουν, νιώθουν, κατανοούν το φως όχι όπως οι άλλοι - και από την αρχή ως το τέλος της ιστορίας». John Fowles ...Μέσα από "Το φως των Ελλήνων" αναδύεται μια βαθιά εδραιωμένη πεποίθηση για τη δύναμη που έχουν τα απλά λόγια και οι εύγλωττες εικόνες να συνοψίζουν ό,τι πιο ουσιαστικό σφραγίζει αυτόν τον τόπο και όσους εξακολουθούν να τον κατοικούν. Εκείνους που μπορούν να εμπνέονται ακόμα από την ομορφιά των υποτιμημένων πραγμάτων, αντλώντας τα απαραίτητα εφόδια για τον αγώνα της επιβίωσης και αναθερμαίνοντας τις εξίσου απαραίτητες ανάγκες για έναν διάλογο επικοινωνίας. Όπως υπογραμμίζεται ενδεικτικά άλλωστε στον υπομνηματισμό των εικόνων, η φωτογραφία δε μας βοηθάει μόνο να ξεπερνάμε το χρόνο, αλλά μας βγάζει και από την απομόνωση, σαν ένα παράθυρο στο νου του άλλου. | |||
| Επιστροφή | |||
Βιβλιοφάγος - Μόνιμες Στήλες
| |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
|