Γιώργος Καραμπάτος*


Για τα μικρά χωριά δεν αρκεί η στήριξη της παραγωγής - χρειάζεται μια ολοκληρωμένη πολιτική ζωής, παραμονής και αναγέννησης
Η Ευρώπη δεν μπορεί να μιλά για βιωσιμότητα, κοινωνική συνοχή και δημογραφική ανθεκτικότητα, ενώ αφήνει να σβήνουν αθόρυβα τα μικρά χωριά της. Δεν μπορεί να επικαλείται την πράσινη μετάβαση, όταν εκατοντάδες αγροτικές κοινότητες, ιδιαίτερα εκείνες με έως 500 μόνιμους κατοίκους, χάνουν ανθρώπους, υπηρεσίες, παραγωγική βάση και τελικά το ίδιο τους το μέλλον.
Γι' αυτό η επόμενη Κοινή Αγροτική Πολιτική πρέπει να κάνει ένα ουσιαστικό βήμα μπροστά. Πρέπει να αποκτήσει έναν ειδικό πυλώνα για τις μικρές αγροτικές κοινότητες έως 500 κατοίκους. Μια ΚΑΠ όχι μόνο για την παραγωγή, αλλά για τη συνολική επιβίωση και αναγέννηση του χωριού. Μια πραγματική ΚΑΠ για ζωντανές κοινότητες.
Γιατί το χωριό δεν κρατιέται ζωντανό μόνο από το χωράφι. Κρατιέται από ένα ολόκληρο πλέγμα ζωής: από τον αγρότη, αλλά και από το καφενείο, τη μπακαλοταβέρνα, τη μικρή μεταποίηση, το τοπικό εργαστήρι, τη νέα οικογένεια που αποφασίζει να ζήσει εκεί, την πολιτιστική διαδρομή, το πανηγύρι, τη συλλογική μνήμη και την ανθρώπινη παρουσία. Το καφενείο και η μπακαλοταβέρνα δεν είναι απλώς μικρές επιχειρήσεις. Είναι κοινωνικές υποδομές. Είναι χώροι συνάντησης, ενημέρωσης, συνοχής, άτυπης φροντίδας. Εκεί χτυπά ακόμη η καρδιά του χωριού.
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΝΤΥΠΟ "Δ"