Το πρόβλημα που έχει προκύψει στο Πλωμάρι με την παρουσία των Ισραηλινών και τις ιδιοκτησίες τους, κυρίως στις παράκτιες περιοχές της δημοτικής κοινότητας, αλλά και σε αυτές που βρίσκονται εντός πόλεως, οξύνεται διαρκώς και ουδείς γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί.
Το θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό, καθώς είχε πολλές παραμέτρους και επεκτάσεις και προβληματισμούς.
Ήδη στο χωριό υπάρχει ένα είδος αντιπαράθεσης και «διάσπασης». Χωρισμένο σε δύο μέρη, το καθένα για τους λόγους του, προσπαθεί να πείσει τους υπόλοιπους. 
Το θέμα είναι να μην αγνοείται η οδός της νομιμότητας. Οι μέν κατηγορούν τους «επενδυτές», που ξεκίνησαν την κάθοδό τους στο Πλωμάρι προ 15ετίας περίπου, για παρανομίες και παραβιάσεις και υπερβάσεις, ακόμα και για καταπατήσεις ιδιοκτησιών, που προκαλούν νέες εντάσεις και συγκρούσεις και διαμάχες δικαστικές. Φυσικά υπάρχουν και ανάλογες περιπτώσεις που υποκύπτουν στο παζάρι της αγοράς του καταπατημένου οικοπέδου.  
Ένα πολύ σοβαρό θέμα είναι εκείνο, του αποκλεισμού των ακτών από την ελεύθερη πρόσβαση. Θυμίζει την περίπτωση στο Μάτι και στον εγκλωβισμό των ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να γλυτώσουν από την φωτιά. Ρητή παράβαση του νόμου Τρίτση το 1982, περί ελεύθερης πρόσβασης στην θάλασσα.
Ποιος μας εγγυάται ότι κάτι παρόμοιο δεν μπορεί να γίνει και εδώ, αν υπάρχουν τέτοιου είδους παραβάσεις;
Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που επικροτούν την παρουσία των ξένων, που επεκτείνονται ασταμάτητα και «επενδύουν» στον τόπο, αφήνοντας χρήμα κι δίνοντας απασχόληση και δουλειά σε πολλούς επαγγελματίες. Τώρα εκτός από τις τεράστιες και επιβλητικές βίλες στις ακτές του Πλωμαρίου, υπάρχουν και κάποιοι που αγοράζουν ακίνητα στην αγορά, με την προοπτική να αναπτύξουν εμπορική δράση..
Εκείνο που αναζητείται είναι η κοινή λογική, η λογική της νομιμότητας. Όλοι οι φορείς θα πρέπει να ελέγξουν τα λεχθέντα και όσα καταγγέλλονται. Αν εντοπιστούν παραβάσεις να επιβληθούν τα ανάλογα πρόστιμα και να ακολουθηθούν οι νόμιμες διαδικασίες. Όλοι ντόπιοι κι ξένοι που μένουν σε ένα μέρος οφείλουν να τηρούν τους νόμους και τις αρχές του τόπου αυτού.
Το πόσο έχει ανθίσει ο χώρος των αγοραπωλησιών φαίνεται από το γεγονός της κατακόρυφης αύξησης των μεσιτικών γραφείων που δραστηριοποιούνται στο χωριό, ακόμα και εκείνων που λειτουργούν ως μεσίτες άνευ έδρας, ενώ υπάρχει και Ισρηλινός μεσίτης.
Το θετικό όμως είναι ότι υπάρχει έλεγχος, τόσο από την αποκεντρωμένη, όσο και από τις υπηρεσίες του Στρατού και της ΕΥΠ, προκειμένου να προχωρήσουν οι όποιες πράξεις αγοραπωλησίας. Ήδη υπάρχουν περιπτώσεις που ακυρώθηκαν οι δοσοληψίες. Αν και παντού ανακαλύπτονται «παράθυρα» όπως όταν είσαι Ευρωπαίος πολίτης ή ενεργεί εταιρεία.
Όπως και ναχει όμως, εκτός από τους ελέγχους που πρέπει να είναι αυστηροί  και διαρκείς και ενδελεχείς , θα πρέπει να τηρηθεί και το πλαφόν του 10% για τις αγορές εκτάσεως γης από αλλοδαπούς..
Πέρα από το θέμα του εποικισμού, υπάρχουν και άλλα πολύ πιο λεπτά και ευαίσθητα. Η αλλοίωση της κοινωνίας, για παράδειγμα . Ο ιερέας του χωριού κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και ζητά να μην πουλάν το βιός τους οι συμπατριώτες του, τις περιουσίες τους, να μην γίνεται κανείς υποχείριο και προσκυνητής των χρημάτων.
Όπως ακούγεται οι ίδιοι, μετά και την αγορά μεγάλου οικοπέδου 60 τμ πάνω από τον βιολογικό , προτίθενται να φτιάξουν κοινότητα και να ακολουθούν τα δικά τους ήθη. 
Η κατάσταση έχει εκτροχιασθεί και αν σκεφτεί κανείς ότι αυτή τη στιγμή ζουν στο Πλωμάρι πάνω από 300 Ισραηλινοί, εκτός από τους λιγοστούς ευρωπαίους, αντιλαμβάνεται εύκολα ότι ο έλεγχος θα χαθεί εύκολα και σύντομα..
Το θέμα είναι να δείξουμε ενότητα, και να τηρηθεί η νομιμότητα και οιαντιστάσεις . 
Μπορούμε;;;