«Κι εφόρεσεν εις την Λέσβον το δαχτυλίδι του ο Ορφέας κι έλαβεν η νήσος νέαν πνεύσιν κι έμπνευσιν...».
Το δαχτυλίδι της μύησης, ποίησης, αθανάτου μελωδίας! 
Γιός του Οίαγρου και της Μούσας Καλλιόπης σωματικά ο Ορφέας μα πνευματικά του Απόλλωνα, καταγόταν από τη Θράκη.
Μορφή θρυλική μα στην καρδιά αληθινή, μ' εξαίρετη ομορφιά, λεπτότητα χαρακτήρος και δυνατό πνεύμα, γρήγορα κέρδισε τις καρδιές των Δρυίδων Ιέρειων. Αντιστάθηκε όμως, σ' όλες. Ηγέτης θρησκευτικός με όπλο τη μύηση και τη λύρα αποτελεί τον αρχαιότερο Έλληνα μύστη. (Έπεται Πυθαγόρας και Πλάτωνας). Τρομερά πράγματα έκανε με τη λύρα του και την αηδονίσια φωνή του. Άλλαζε καιρικά φαινόμενα, μάγευε τα πλάσματα. Επ' αυτού τον πήραν μαζί οι Αργοναύτες στο καράβι Αργώ. Αργοναύτες όπως ο Ιάσων, ο Ηρακλής, ο Αχιλλέας, ο Θησέας κ.α. Φυσικά ο Ορφέας έκανε κι άλλα ταξίδια. Ταξίδεψε Αίγυπτο και Ινδία κι έλαβε ανατολής πνεύμα, όπως κι ο Πυθαγόρας. (Πυθαγόρας= Πυθία αγορεύει= Πνευματικός υιός του Απόλλωνα).
Μα εκτός από το ήθος, τη συνείδηση, το ασυμβίβαστο, ο Ορφέας ξεχώρισε απ' όλους τους μύστες για ένα πράγμα: «Κάτω απ' το πέπλο της νυκτός η μύηση κι η ποίηση στο πρόσωπο του Ορφέος τον έρωτα ηγάπησε».
Τ' όνομα αυτής Ευρυδίκη, την οποία και παντρεύτηκε. Έρως μέγας, μοναδικός, ο έρωτας της Νύμφης Ευρυδίκης, που όμως απ' τον όφι εδαγκώθη. Φίδι τους στέρησε την αγάπη. Ως και στον άλλο κόσμο πήγε να τη βρει. Τη ζωή του θα' δινε γι' αυτή. Μάγεψε τον Κέρβερο, τον τρικέφαλο σκύλο, τον Άδη ολάκερο για να της ξαναφορέσει τ' έρωτος το δαχτυλίδι. 
Μα την τελευταία στιγμή γύρισε εκείνος και κοίταξε πίσω κι ο Άδης την άρπαξε για πάντα.
Του' μεινε στα χέρια δαχτυλίδι ο έρωτας απαρηγόρητα για να τη θυμάται στη μελαγχολική του λύρα...
Ζωντανός στο θάνατο, νεκρός στον έρωτα τραγουδούσε τη χαμένη του αγάπη: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό απ' την απώλεια της ένωσης». Γι' αυτό του πήραν το κεφάλι είτε οι Δρυίδες ή οι Μαινάδες (άγρια πλάσματα) και το πέταξαν στη θάλασσα μαζί με τη λύρα του. Μα, όταν τα νερά κάτω από την Άντισσα της Λέσβου τον ξέβρασαν στη νήσο μας, για να τον βρει ο μουσικός Τέρπανδρος, έδωσε η ψυχή του την ευλογία στο νησί  μας για πάντα...
Και η νήσος μας τον θαύμασε, αγάπησε και στα ύδατα τον φιλοξένησε. Για να γεννηθεί από το δαχτυλίδι του έρωτος η ερωτοβόλα Σαπφώ, η δέκατη μούσα, ο Αλκαίος, ο Αρίων και τόσοι  άλλοι. 
Ο Ορφέας δεν κλείστηκε στης μύησης τα χείλη. Τη  φανέρωσε ως άλλη πλευρά της Επιστήμης με τη λύρα του και τον έρωτά του. Είναι ο μόνος μύστης στην ιστορία που έθεσε τον έρωτα πάνω από τη μύηση. Για να' ρχεται μπάτης στη ζωή μας, κύμα αισθαντικό. Και μας μυεί. Φάρος μας φωτά. Σεληνιακές αλήθειες φανερώνει. Στ' απόκρυφο, την ενατένιση, την έκσταση, λόγος ρέει συμπαγής. Για να σφραγίσει των μυστών το κλέος με το ιερό δαχτυλίδι του. Άλλη μια φορά μας καλεί ν' αγγίξουμε τη λύρα του, ν' ακούσουμε την καρδιά, να παρεκκλίνουμε από την ασφαλή πορεία... Κωπηλατεί αιθέρες, ταράζει σύννεφα για έν' άλλο μονοπάτι μυστικό για να μας πει. «Αφήστε με να διασχίσω το μονοπάτι της στιγμής σας και να σας δώσω κάτι απ' της ζωής τα απροσδόκητα!».