“Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος” λένε κάποιοι στίχοι τραγουδιού. Όλα τα χρόνια κι όλες τις εποχές κάθε νέο χρόνο προσδοκούμε κάτι καλύτερο, ελπίζουμε. Έτσι την Πρωτοχρονιά του 1926 η εφημερίδα “Σάλπιγξ” κυκλοφορεί έχοντας ως τίτλο στο κύριο άρθρο της “Με την ελπίδα”. Δεν ξέρουμε τον συντάκτη της, πρέπει να είναι ο Μανώλης Βάλλης ως διευθυντής ή ο Τέρπανδρος Αναστασιάδης ως αρχισυντάκτης. Το παράξενο είναι ότι το άρθρο δεν αναφέρεται στον Νέο Χρόνο, αλλά στις γερουσιαστικές εκλογές!
“Αντιλαμβανόμενοι την τοιαύτην προς τας κάλπας κλήσιν του ελληνικού λαού ως την πρώτην συμβολήν αυτού εις την θεμελίωσιν και την αναδημιουργίαν ενός υγιούς πολιτικού περιβάλλοντος, και μιας σταθερωτέρας καταστάσεως πραγμάτων, θέλομεν να ελπίζομεν ότι άπαντες προσερχόμενοι αύριον προς άσκησιν του υπερτάτου των τούτου διακιώματος, ρυθμιστήν της σκέψεώς των και της συνειδήσεώς των θα έχωσι την εικόνα ταύτην του προσφάτου παρελθόντος και την ελπίδα ενός καλλίτερου μέλλοντος”. Βέβαια το 1926 δεν έγινες γερουσιαστικές εκλογές, αλλά βουλευτικές στις 7 Νοεμβρίου.
Ο Αναστασιάδης γράφει το πρωτοχρονιάτικο χρονογράφημα “Πρωτοχρονιάτικες σκέψεις”, δυστυχώς δεν σώζεται ολόκληρο καθότι το φύλλο της εφημερίδας είναι φθαρμένο. Ταυτόχρονα δημοσιεύει δύο σατιρικά ποιήματα, ένα με τον τίτλο “Ο χρόνος” και δεύτερο με τίτλο “Πρωτοχρονιά”. Στη μέση και στο κάτω μέρος της σελίδας δημοσιεύεται το διήγημα του Παπαδιαμάντη “Οιωνός”.
Αν θα πάρω ποτόν μου είπατε; Mα βεβαίως θα πάρω κυρία μου. Θα  χαιρετήσω τον καινούριο χρόνο ο οποίος ήλθε, χωρίς να έλθει.
Στο χρονογράφημά του καταθέτει σκέψεις. Σε κάποιο σημείο υποτίθεται ότι συνομιλεί με κάποια κυρία, και ανταλλάσσουν απόψεις και ευχές για τον χρόνο. Γράφει περιπαικτικά, με χιούμορ, και αυτοσαρκασμό: “Θα πιω επίσης εις μνήμην του παλαιού ο οποίος έφυγε, χωρίς, να φύγει.
Tι κωμωδία! αι; Αλλά, γιατί τάχα όχι και τραγωδία; Έπειτα νομίζετε ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας;
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΝΤΥΠΟ "Δ"