Το τελευταίο πνευματικό γιολντάσι

Βαρύθυμος πάντοτε αναγινώσκω τη χθαμαλή καθημερινότητα των τρεχόντων προβληματικών διαπροσωπικών σχέσεων της σήμερον, εξαιτίας του ότι ο καθείς μας αδυνατεί να προσέξει τα λεγόμενα του τυχόντος συνανθρώπου του, καθώς δεν τον ακούει με τη δέουσα προσοχή, αρκούμενος παθητικά στους δύο ασύμπτωτους μονολόγους. 
Ωστόσο προσωπικά ευτύχησα να στοιχειοθετήσω μια πολύ αγαστή γαλήνια πνευματική επικοινωνία, με τον φίλτατο Στρατή και τη δεκτή του Αθηνά.
Όμως από καιρό έχασα την εφικτή κι ευχερή ανταπόκριση με το γηραλέο Στρατή Μισγίρη (1932-2026), αλλά ωστόσο από ανέκαθεν ενοσταλγούσα τις όλβιες κοινές πνευματικές ανησυχίες. 
Όπως και νάχει το ζητούμενο υποχώρηση από τη βιωτή του 94χρονου Στρατή Μισγίρη με λύπησε ειλικρινά και ενσυνείδητα. 
Τούτο το εμβληματικό πνευματικό μου Καλλονιάτικο γιολντάσι, με εξίσου τον αείμνηστο Στρατή Τραγέλλη διέρρυξε τα νάματά μου τούτης της τοπικής κουλτούρας. 
Στοιχίζομαι με το κοινό Παλεσβιακό κοινό συναίσθημα, καθώς όντως υπήρξε αναμφισβήτητα πολυσύνθετος, ως αρθρογράφος, ως ερευνητής και μελετητής, ως ιστορικός της Καλλονής, ως δόκιμος συγγραφέας κι εκδότης, μα πάνω από τούτα όλα ως παιδαγωγός, αριστούχος της πάλαι ποτέ Παιδαγωγικής Ακαδημίας της Μυτιλήνης, αφάνταστα και μακρόχρονα διαλάμψαντος στη Λεσβιακή Παιδεία.
Με τον εαυτό ψυχικό σπαραγμό, πολύ λακωνικά πλέον τον αποχαιρετώ. 

Δήμος Α. Καρατζόγλου
Καλλιθέα, 04-09-2026