Του Φίλιππου Ζάχαρη (filippos.zaharis@yahoo.gr)

Όλο το βάρος από το νέο ασφαλιστικό μεταφέρεται στους πολίτες, που έχουν πάψει πια να μετρούν τις περικοπές και τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, πάντα για χάρη των δανειστών αλλά και της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη, που κάποιοι Έλληνες εξακολουθούν να υποστηρίζουν με σθένος. Όλες οι νέες φοροεπιδρομές που στοχεύουν στη συλλογή φόρων από χαμηλές και μεσαίες αλλά όχι απαραίτητα υψηλές εισοδηματικά τάξεις, που ξέρουν καλά τους τρόπους να ξεγλιστρούν από το άγρυπνο κατά τα άλλα μάτι της εφορίας, θα μεταβάλλουν το 2016 σε ένα ακόμη έτος αυστηρής λιτότητας με μηδενική σχεδόν ανάπτυξη και μια χώρα που εξακολουθεί να παραπαίει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη του ελεεινού δανεισμού, μετά το τελευταίο σύντομο καλοκαίρι της υποτιθέμενης τελευταίας αγωνίας και το αλαλούμ των διαπραγματεύσεων, που μας έφεραν και πάλι από εκεί που ξεκινήσαμε.

Δεν υπάρχει πια η παραμικρή ελπίδα για οικονομική ανάσα στα νοικοκυριά, παρά μόνο στις τράπεζες που εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται τα λεφτά του κόσμου μετά το φοβερό και τρομερό capital control. Η αντιπολίτευση στο σύνολό της, από την άλλη, καραδοκεί για το παραμικρό λάθος και παράλειψη της τωρινής κυβέρνησης, που άλλα σκέπτεται, άλλα λέει και άλλα κάνει. Έχοντας εντρυφήσει σε αυτό και η αντιπολίτευση, μοχθεί να πείσει τον κόσμο πως τάχα υπάρχουν ακόμη αξιόπιστες λύσεις. Αυτές οι λύσεις, αγαπητοί, δεν είναι παρά μυθεύματα στα κομματικά κιτάπια, δεν είναι παρά ένα ακόμη ξεγέλασμα των πολιτών για να αξιοποιήσουν την όποια ψήφο αγανάκτησης.

Για τον σκοπό αυτό, αλλάζουν και οι ηγεσίες και στήνονται εικονικά γκάλοπ, όπως το τελευταίο που ακόμη δεν πρόλαβε να εκλεγεί αρχηγός ο Μητσοτάκης, τον στεφάνωσαν ήδη πρωθυπουργό. Τα πολιτικά αυτά παιχνίδια με την αρωγή των μεγάλων ΜΜΕ και τις ευλογίες από το επιχειρηματικό κατεστημένο, στοχεύουν πάντα στην υφαρπαγή της ψήφου εκ δεξιών και αριστερών. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχουν τις ίδιες ευθύνες και ας πάψουν να κοροϊδεύουν τους πολίτες. Δεν είναι καταστροφολογία, όπως διαλαλούν κάποιοι επιφανείς του κατεστημένου συστημικού - ρεφορμιστικού αριστερισμού, να αποκαλούνται και οι 300 Βουλευτές, πλούσιοι στα τεχνάσματα και τις τρικλοποδιές και πένητες στη γνώση περί Δημοκρατίας. Δεν προσβάλλει κανέναν η ρήση του απλού μέσου πολίτη πως το κοινοβούλιο βρίθει από διαφθορά και σήψη. Είναι αυτό που αντιπροσωπεύουν οι 300 με τις υποτιθέμενες αψιμαχίες, αλλά με τα σφιχταγκαλιάσματα στο καφενείο της Βουλής. Το έχουμε δει το έργο.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι μια μερίδα των πολιτών, που διαμορφώνει και το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών, αρέσκεται σε αυτή την κοροϊδία, να αναπαράγει δηλ. το ψεύδος, αφού από αυτό επιβιώνουν και στην προσωπική τους ζωή. Με λίγα λόγια: ανακατεύουν με περίσκεψη την εκλογική τράπουλα, όπως τζογάρουν ανέμελα και στον ιδιωτικό τους βίο, μακριά από δικαιοσύνη και συνέπεια. Το νέο, λοιπόν, βάρος από το ασφαλιστικό δεν πέφτει σε αυτούς, αφού και χρήματα έχουν, αλλά και περιθώρια κέρδους. Το βάρος πέφτει στη μεγάλη μάζα της φτώχειας, αυτή που και πριν την κρίση λιμοκτονούσε, αλλά τα κανάλια της κατά τα άλλα εύσχημης προοδευτικότητας, την αγνοούσαν επιδεικτικά. Μητσοτάκης λοιπόν, σήμερα. Κυριάκος κατά Αλέξη λαϊκιστί και τεχνητή οικειότητα με τον νέον της ηλικίας τους για να βομβαρδιστεί ο κόσμος για μια  ακόμη φορά με ψεύτικα διλήμματα και συνθήματα.

Οι δε διεργασίες στον χώρο του Κέντρου, ξεκινούν από εγχειρήματα τύπου Ποταμιού μέχρι Ενώσεως Κεντρώων, έτσι για να πασπαλιστεί με χαχανητά το όλο πολιτικό παιχνίδι. Ας το βάλουν, όμως, καλά στο μυαλό τους: Η φαιδρότητα ενίοτε γίνεται έξυπνη προσπέλαση αδιεξόδων, αλλά από ένα σημείο και μετά μπούμερανγκ. Αν αυτοί που μοιράζουν την τράπουλα δεν το καταλαβαίνουν, υπάρχουν πολίτες που μπορούν να τους το θυμίσουν. Γιατί όσο και μεγάλο να είναι το βάρος, σε τελική ανάλυση μπορεί να αποφευχθεί. Αρκεί ο κόσμος να πιστέψει στις δικές του δυνάμεις, που επί δεκαετίες έχει αφήσει αναξιοποίητες. Αρκεί να πάψει να απογοητεύεται γιατί ούτως ή άλλως τα βάρη δεν  σταματούν να μοιράζονται από μια αχόρταγη εξουσία.