Οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι γιορτές χαράς. Η γέννηση του Χριστού, δίνει πάντα ελπίδα για να βλέπουμε πράγματα και καταστάσεις με μια πιο θετική ματιά, πιστεύοντας ότι όλα θα έχουν ευτυχή κατάληξη, πώς η δύναμη του Θεανθρώπου που γεννάται θα μας δυναμώσει και να μας βγάλει από τα αδιέξοδα, δίνοντας δύναμη σε εκείνους που νοιώθουν μόνοι, αβοήθητοι, πως οι αντοχές και οι ανοχές τούς έχουν τελειώσει και τούς έχουν ξεπεράσει, κάνοντας την κάθε στιγμή πιο βαριά, πιο δύσκολη, πιο επίπονη, πιο αβάσταχτη.
 Υπάρχει όμως μια άλλη αίσθηση, μια άλλη Δύναμη που μας ξεπερνά και μας ανυψώνει σε άλλη διάσταση, δίχως να το καταλάβουμε. Και αυτή η Δύναμη τούτες τις μέρες φουντώνει και γεμίζει το είναι μας και την ύπαρξή μας. Μας δίνει ελπίδα, κουράγιο.
Αγγίζει όμως όλες τις ψυχές; Αγγίζει όλες τις υπάρξεις; 
Σίγουρα οι αθώες ψυχές των παιδιών, οι καθάριες, οι φωτεινές, έχουν τον δικό τους κώδικα. Πλησιάζουν την φάτνη. Θέλουν να καθίσουν κοντά στο νεογέννητο, όπως οι μικροί χθες το πρωί που περνούσαν έξω από την πόρτα των συνταξιούχων υπαλλήλων ΟΤΕ, στην παλιά αγορά, μπροστά από την Παναγιά που είχε το βρέφος στα πόδια της. Άπλωναν το χέρι να χαϊδέψουν το Χριστό που ήρθε στη Γη, και το πρόσωπό τους έλαμπε. Η αγνότητα της ψυχής τους, που ακόμα η ζωή δεν την έχει σκληρύνει, τα φέρνει πιο κοντά. Γίνονται ένα. Χαίρονται μ' έναν δικό τους τρόπο. 
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΝΤΥΠΟ "Δ"