Επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση η έννοια της μονιμότητας στο Δημόσιο, σε συνάρτηση με την αξιολόγηση. 
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, προστατεύεται για τους ίδιους λόγους που προστατεύεται και στην Ελλάδα: Σκοπός της μονιμότητας είναι η εξασφάλιση ανεξαρτησίας & ομαλής συνέχειας στη λειτουργία του Κράτους. Δεν αποτέλεσε ποτέ «χάρη ή προνόμιο» των Δημοσίων Υπαλλήλων, αλλά ελάχιστη θεσμική εγγύηση κράτους δικαίου και ανεξάρτητης λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης. 
Στην άρση της μονιμότητας αντιδρά η ΔΑΚΕ (Δημοκρατική Ανεξάρτητη Κίνηση Εργαζομένων), η οποία μεταξύ άλλων τονίζει: «Η οριζόντια άρση της μονιμότητας δεν συνιστά λύση, αλλά θεσμικό κίνδυνο. 
Στη χώρα μας, η μονιμότητα θεσμοθετήθηκε πρώτη φορά το 1911 για έναν λόγο: Για να σταματήσει η φαυλοκρατία των πολιτικών κομμάτων, τα οποία σε κάθε αλλαγή Κυβέρνησης ή Δημάρχου άλλαζαν τους υπαλλήλους, φέρνοντας «δικούς τους». 
Εύλογα τίθεται το ερώτημα: τί θα συμβεί αν καταργηθεί η μονιμότητα; Θα έχουμε εκκαθαρίσεις προσωπικού, από την κάθε Κυβέρνηση; Θα έχουμε Δημοσίους υπαλλήλους που θα ανταλλάσσουν την κομματική στήριξη με μια «θεσούλα» ή θα ασκούν τη Δημόσια Διοίκηση «κατά παραγγελία» του «εργοδότη -κομματάρχη» για να μην απολυθούν; 
Αυτός είναι ο απόλυτος και μη διαπραγματεύσιμος λόγος για τον οποίο δεν επιτρέπεται να αρθεί η μονιμότητα: Αποτελεί το μοναδικό και ελάχιστο ανάχωμα ενάντια στο «πελατειακό κράτος», την ψηφοθηρία και την πλήρη κομματική άλωση του Δημοσίου Τομέα, από την εκάστοτε Κυβέρνηση, την εκάστοτε Δημοτική Αρχή, την εκάστοτε διοίκηση Οργανισμού και κάθε άλλη μορφή εκτελεστικής εξουσίας. 
Πρέπει να καταστεί όμως, σαφές ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι εκτελούν τον προγραμματισμό και τις εντολές του Κράτους και της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας. 
Η διοικητική ιεραρχία στο Δημόσιο θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητη με μέριμνα της Πολιτείας, τοποθετημένη με κρίσεις και μέσω αξιοκρατικών κριτηρίων, ως αναγκαία προϋπόθεση θωράκισης της ανεξαρτησίας του Δημοσίου έναντι της εκτελεστικής εξουσίας. Σήμερα όμως, με την παντελή έλλειψη κρίσεων, εξαρτάται σε ανησυχητικό βαθμό από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, αλλοιώνοντας ευθέως τη Δημόσια Διοίκηση και δη στο υψηλότερο επίπεδο, αυτό της ιεραρχίας. 
Κάθε νεοεκλεγμένη Κυβέρνηση, Δημοτική Αρχή κτλ, διορίζει και παύει κατά το δοκούν Διευθυντές, Προϊσταμένους, Επόπτες κτλ, με «κριτήρια» όπως: η κομματική ταυτότητα, το ποιοι τη στήριξαν στις εκλογές, οι προσωπικές σχέσεις κτλ, οδηγώντας πολλές φορές σε αδιαφανείς «συναλλαγές». Αυτό ακριβώς που θα συνέβαινε συνολικά, αν δεν υπήρχε η ασφαλιστική δικλείδα που λέγεται μονιμότητα.
Πάγια θέση της ΔΑΚΕ είναι ότι ο θεσμός της αξιολόγησης πρέπει να έχει ρόλο ανάπτυξης και βελτίωσης του προσωπικού. Η Δημόσια Διοίκηση & οι υπάλληλοί της πρέπει να αξιολογούνται, να εξελίσσονται & να βελτιώνονται. Ταυτόχρονα, πρέπει να έχουν κατάλληλες υποδομές & συνθήκες εργασίας, ώστε να αποδώσουν αξιολογήσιμο έργο. 
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΝΤΥΠΟ "Δ"