Το να είσαι εκπαιδευτικός είναι μεγάλο και ουσιαστικό  έργο, αρκεί να το εκτελείς σωστά και να συνειδητοποιείς τη θέση σου και την ευθύνη που έχεις κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην ανατροφή και την διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς. 
Εκτός από το τυπικό μέρος του θέματος, της διδασκαλίας της διδακτέας ύλης, οφείλεις να τους μαθαίνεις και τρόπους, και την έννοια του σεβασμού και της συνέπειας, της συναντήληψης, της αλληλεγγύης, της κατανόησης, του δικαίου. Πρέπει να ξέρεις να ακούς, να καταλαβαίνεις, να πλησιάζεις, να  συμπαραστέκεσαι, να προσφέρεις. Και την ίδια ώρα όπου χρειάζεται να θέτεις τα όρια, αυτά της λογικής, των κανόνων και των αρχών .
Δυστυχώς όμως ,όλοι δεν μπορούν και δεν αξίζει να ασκούν το συγκεκριμένο επάγγελμα. 
Όπως μια κυρία που βρίσκεται στο σώμα των εκπαιδευτικών και υπηρετεί σε σχολική μονάδα του νησιού μας.
Μια μαθήτρια της β. δημοτικού, όλο χαρά έτρεξε στην δασκάλα της να της χαρίσει μια μικρή χάρτινη εικονίτσα από εκείνες που δίνονται στις εκκλησίες και απεικονίζουν τον άγιο της εκκλησίας όπου έτυχε να προσκυνήσεις. Η μικρή είχε στα χέρια της την εικόνα της Παναγίας της Τήνου. Της Μεγαλόχαρης θαυματουργής, μητέρας πάντων και πασών, που θεραπεύει τις πληγές του σώματος και της ψυχής και του μυαλού. Μια εικόνα που έφερε η γιαγιά της, που ταξίδεψε στην Τήνο για να προσκυνήσει στην χάρη Της.
Η αντίδραση όμως της δασκάλας, δεν ήταν η αναμενόμενη. Αντίθετα πήρε το «δώρο» το τσαλάκωσε και το πέταξε στα σκουπίδια, μαλώνοντας ταυτόχρονα και την μικρή, που χωρίς να σκεφτεί, έσκυψε και πήρε το «ιερό της δώρο» από τον κάλαθο των αχρήστων που το πέταξε η κυρία, λέγοντας ταυτόχρονα εντελώς αυθόρμητα «ντροπή κυρία, δεν είναι σωστό, θα τη δώσω πίσω στην γιαγιά μου».
Το μάθημα ακολούθησε και στο διάλειμμα η δασκάλα επέπληξε την μαθήτριά της γιατί της είπε «ντροπή κυρία» μπροστά στην τάξη.
Να προσβλήθηκε;;;