10 χρόνια Brexit – Τι πραγματικά σημαίνει 

Στις 23 Ιουνίου 2016, το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε με οριακή πλειοψηφία 52% υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. 
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος (Brexit Referendum) προκάλεσε σοκ στο εσωτερικό της χώρας και διεθνώς και σηματοδότησε την αρχή μιας μακράς περιόδου πολιτικής αστάθειας, οικονομικών προσαρμογών και βαθιάς κοινωνικής πόλωσης. 
Δέκα χρόνια αργότερα, ο απολογισμός παραμένει αμφιλεγόμενος, καθώς πολλές από τις υποσχέσεις που συνόδευσαν την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (European Union) είτε δεν πραγματοποιήθηκαν είτε οδήγησαν σε αποτελέσματα διαφορετικά από τα αναμενόμενα.
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των υποστηρικτών του Brexit ήταν ο έλεγχος της μετανάστευσης. Ωστόσο, τα στοιχεία που παρατίθενται δείχνουν μια πιο σύνθετη εικόνα: η συνολική καθαρή μετανάστευση στο Ηνωμένο Βασίλειο (United Kingdom) όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά αυξήθηκε σημαντικά, φτάνοντας σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. 
Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι μέσα σε διάστημα 12 μηνών έως τα μέσα του 2023, η καθαρή μετανάστευση ξεπέρασε τις 900.000 εισόδους, ενώ πιο πρόσφατα στοιχεία την έφεραν περίπου στις 204.000. 
Παράλληλα, μετά το Brexit αυξήθηκαν οι παράτυπες διελεύσεις μέσω της Μάγχης, με πάνω από 200.000 άτομα από το 2018 να φτάνουν στις βρετανικές ακτές ζητώντας άσυλο. Σύμφωνα με την ανάλυση, αυτό συνδέεται και με το γεγονός ότι η αποχώρηση από την ΕΕ δυσκόλεψε τις επιστροφές μεταναστών σε ευρωπαϊκά κράτη.
Στον οικονομικό τομέα, οι επιπτώσεις στο εμπόριο θεωρούνται σημαντικές, ακόμη κι αν δεν προκάλεσαν άμεση κατάρρευση. 
Ο χρόνος έως την οριστική αποχώρηση (2020) επέτρεψε μια μεταβατική περίοδο χωρίς άμεσους κραδασμούς, όμως στη συνέχεια καταγράφηκε επιβράδυνση. Σύμφωνα με την δεξαμενή σκέψης Centre for European Reform, οι εισαγωγές από την ΕΕ είναι περίπου 16% χαμηλότερες από το επίπεδο που θα αναμενόταν χωρίς Brexit, ενώ οι εξαγωγές είναι περίπου 12% χαμηλότερες. 
Σε ορισμένες περιόδους, το Ηνωμένο Βασίλειο υποχώρησε ακόμη και από τη λίστα των 10 σημαντικότερων εμπορικών εταίρων της Γερμανίας. 
Παρά τις προσδοκίες για νέες μεγάλες εμπορικές συμφωνίες, όπως με τις ΗΠΑ, ή για τη μετατροπή του Λονδίνου σε ένα «απορρυθμισμένο χρηματοπιστωτικό κέντρο τύπου Σιγκαπούρης», αυτές οι φιλοδοξίες δεν υλοποιήθηκαν πλήρως, ενώ πολλές νέες συμφωνίες αφορούσαν χώρες με τις οποίες ήδη υπήρχε συμφωνία μέσω της ΕΕ.
Σε πολιτικό επίπεδο, το Brexit οδήγησε σε παρατεταμένο κύκλο αστάθειας και αναδιάταξης του κομματικού συστήματος. Όπως αναφέρεται, από το δημοψήφισμα και μετά το Ηνωμένο Βασίλειο γνώρισε διαδοχικές αλλαγές πρωθυπουργών και μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε ως πολιτικό χάος. Το χάσμα μεταξύ «Remainers» και «Leavers» αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό τον παραδοσιακό διαχωρισμό αριστεράς–δεξιάς, ενώ οι πολιτικές ταυτότητες αναδιαμορφώθηκαν. 
Η εργατική βάση του κόμματος Labour μετακινήθηκε εν μέρει προς τους Συντηρητικούς και νεότερα κόμματα, ενώ οι Συντηρητικοί έχασαν μέρος της μεσαίας τάξης και των πιο μορφωμένων ψηφοφόρων. Παράλληλα, ο δικομματισμός αποδυναμώθηκε.
Η πολιτική επιρροή προσωπικοτήτων όπως ο Nigel Farage παραμένει έντονη, καθώς το κόμμα Reform UK εμφανίζεται ενισχυμένο στις δημοσκοπήσεις. Το κείμενο αναφέρει επίσης ότι οι συζητήσεις για το ενδεχόμενο επανένταξης της χώρας στην ΕΕ επανέρχονται σταδιακά, αν και για χρόνια θεωρούνταν πολιτικό ταμπού. 
Ορισμένοι πολιτικοί, όπως ο πρώην υπουργός Υγείας Wes Streeting, χαρακτήρισαν το Brexit «καταστροφικό λάθος» και άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας νέας στενότερης σχέσης ή ακόμη και μελλοντικής επιστροφής, ενώ άλλες πολιτικές φιγούρες, όπως ο Andy Burnham, φέρονται να εκφράζουν πιο μετριοπαθείς θέσεις για την ευρωπαϊκή προοπτική.
Τέλος, το Brexit φαίνεται να έχει ενισχύσει και τις εσωτερικές φυγόκεντρες τάσεις στο ίδιο το Ηνωμένο Βασίλειο, με τη Σκωτία, την Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία να εμφανίζουν αυξημένες τάσεις αυτονομίας ή ανεξαρτησίας. Ειδικά στη Βόρεια Ιρλανδία, η ανησυχία για την επαναφορά σκληρών συνόρων αναζωπύρωσε παλαιές εντάσεις και έκανε το ζήτημα της ενότητας της χώρας πιο ευαίσθητο από ποτέ. 
Συνολικά, δέκα χρόνια μετά, το Brexit δεν αποτυπώνεται ως μια απλή πολιτική επιλογή, αλλά ως μια βαθιά και συνεχιζόμενη αναδιάταξη της οικονομίας, της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος της Βρετανίας, με συνέπειες που παραμένουν ανοιχτές και αμφιλεγόμενες.