Ένα παιδί 15 ετών. Ένα δωμάτιο νοσοκομείου με κάγκελα. Δύο αστυνομικοί έξω από την πόρτα. Και ένα ολόκληρο κράτος που περιμένει να «βρεθεί θέση».
Υπάρχουν εικόνες που, όταν τις δεις, δεν δικαιούσαι πια να πεις ότι δεν ήξερες.
Και υπάρχουν παιδιά που δεν χρειάζονται άλλη μία έκθεση, άλλη μία έκθεση, άλλη μια παραπομπή, άλλο ένα υπηρεσιακό έγγραφο.
Χρειάζονται κάποιον να τα ακούσει. Τώρα.
Ένα τέτοιο παιδί είναι ένας δεκαπεντάχρονος που εδώ και περίπου 25 ημέρες «φιλοξενείται» προσωρινά στο Γενικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης «Βοστάνειο», μέχρι να βρεθεί κατάλληλη δομή για να τον υποδεχθεί.
Βάζω τη λέξη «φιλοξενείται» σε εισαγωγικά. Γιατί αυτό που συμβαίνει δεν μοιάζει με φιλοξενία. Το παιδί ανήκει τυπικά στην Παιδιατρική Κλινική. Στην πραγματικότητα βρίσκεται σε δωμάτιο της Α΄ Παθολογικής, επειδή, είναι το διαθέσιμο δωμάτιο του οποίου το παράθυρο διαθέτει προστατευτικά κάγκελα ώστε να περιοριστεί ο κίνδυνος να πέσει από αυτό. Ή ακριβέστερα, ώστε να μην μπορεί να πηδήξει έξω.
Ο μικρός δεν είναι κρατούμενος, το νοσοκομείο δεν είναι φυλακή. Οι συνθήκες της ιδιότυπης κράτησης του είναι παντελώς ακατάλληλες για ένα παιδί. Έξω από την πόρτα του, μέρα και νύχτα, δύο αστυνομικοί. Όχι παιδαγωγοί. Όχι ειδικοί θεραπευτές. Όχι άνθρωποι μιας εξειδικευμένης δομής ανηλίκων. Αστυνομικοί.
Άνθρωποι που κάνουν ό,τι μπορούν. Που ξεροσταλιάζουν ολόκληρες μέρες και νύχτες σε δύο καθίσματα στον διάδρομο. Που έχουν οικογένειες, παιδιά, αδέλφια, φίλους. Που κλήθηκαν να εκτελέσουν μία υπηρεσία για την οποία δεν εκπαιδεύτηκαν και δεν μπορεί να απαιτείται από αυτούς να υποκαταστήσουν ειδικούς ψυχικής υγείας, παιδαγωγούς και κοινωνικούς λειτουργούς.
Και απέναντί τους ένα παιδί που δεν καταλαβαίνει από «αρμοδιότητες», ούτε από διαδικασίες, ούτε από λίστες αναμονής.
Καταλαβαίνει μόνο ότι δεν μπορεί να φύγει.
«ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ 'ΔΩ!!!»
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΝΤΥΠΟ "Δ"