Αποτέλεσμα αυτής της αναζήτησης είναι η έκθεση της Γιώτας Ανδριάκαινας που φιλοξενείται στο Λουτρό της αγοράς (Λορ. Μαβίλη 2) με θέμα «Τις μπάμιες γιατί δεν τις τρως Μιχάλη;».

Τρεις προσωπογραφίες φτιαγμένες από κουβάρια κλωστής υποδέχονται τον επισκέπτη. Τον Απρίλιο του περασμένου χρόνου, τα ίδια αυτά έργα είχαν εκτεθεί στην βιτρίνα του ΟΤΕ, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η δημιουργός προσκάλεσε τους θεατές να συνομιλήσουν με τα κλώστινα πορτραίτα. Εάν είχαν φωνή, τι θα έλεγαν; Και εάν μπορούσαν να ακούσουν, τι θα ήθελαν να τους πουν;

Όσοι συμμετείχαν έγραψαν πάνω σε ό,τι έβρισκαν. Τα ιδιόρρυθμα αυτά γραπτά, τυπωμένα πάνω σε ύφασμα και ραμμένα πανί με πανί, ήταν η πρώτη ύλη με την οποία κατασκευάστηκαν τα έργα που εκτίθενται στο κεντρικό Λουτρό της πόλης. Τα πάνινα πορτραίτα που φιλοξενούνται στον θερμό χώρο, όπως ονομάζεται ο δεύτερος χώρος του συγκροτήματος, έχουν φτιαχτεί απ' τα ρετάλια της Θεσσαλονίκης.

-Λυπάμαι πολύ κυρία/ Πώς μπορώ να σας βοηθήσω/ Πείτε μου μόνο αν μπορώ/ Κάνε κουράγιο/ Ποιος πέθανε από το σόι σου

-Τι μέρα έχουμε/ Πώς καταντήσαμε έτσι/ Μια δεύτερη ευκαιρία/ Μακάρι η ζωή να μου έδινε/ Αποφάσισα να πουλήσω τα χωράφια στο χωριό/ Δυσκολεύομαι/Τις μπάμιες γιατί δεν τις τρως Μιχάλη;

Αυτά είναι μερικά από τα φραστικά στιγμιότυπα, με τα οποία κατασκευάστηκαν και τα ηχοτοπία της έκθεσης. Εγκατεστημένα στους χώρους του συγκροτήματος, υποδέχονται τον επισκέπτη με ένα παινδαιμόνιο φωνών και ήχων του πεζοδρομίου.

Κάθε χώρος στο Λουτρό, αφηγείται ένα κεφάλαιο από την μικροϊστορία της ελληνικής κρίσης και διασώζει την ποιητικότητα της καθημερινής ζωής. Κάθε πορτραίτο προσδιορίζει έναν οριακό, μεταιχμιακό τόπο, όπου διακρίνονται ενώ συναντώνται, το λαϊκό με το λόγιο, το κοινότοπο με το εξαιρετικό και το καθημερινό με το ποιητικό.

Το έργο αποτελεί μια εικαστική δοκιμή και συγχρόνως μια μαρτυρία. Επιχειρεί να ανιχνεύσει τα ποιητικά στοιχεία που ξεφυτρώνουν στον καθημερινό λόγο, όπως η Σαξιφράγκα, το λουλούδι των βράχων, στο ποίημα του William Carlos Williams «Σαξιφράγκα είναι το λουλούδι μου/ αυτό που βράχους σχίζει».

Η έκθεση που θα εγκαινιαστεί αύριο, θα διαρκέσει έως τις 23 τρεχ.

Έκθεση του Τ. Μπρατσόλη

                                                                    Του Γ. Ψωμαδέλλη

Την περασμένη Τετάρτη, στην Πινακοθήκη Μυτιλήνης, πλήθος επισκεπτών παρέστη στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του συμπατριώτη μας ζωγράφου Τάκη Μπρατσόλη, που περιελάμβανε αποκλειστικά θέματα από τοπία του νησιού μας, που κατά το παρελθόν επηρέασαν κατά κάποιο τρόπο, τον καλλιτέχνη. Προλόγισε η κόρη του Αντιγόνη και στη συνέχεια ο ίδιος, πλήρως φορτισμένος συγκινησιακά, έκανε μια σύντομη αναδρομή στο γενεαλογικό του δέντρο, το οποίο τον κληροδότησε με τα γονίδια που του έδωσαν το χάρισμα της απεικόνισης των αντικειμένων και της μετατροπής τους σε ζωγραφικό πίνακα.

Ακολούθως, στο μεγαλοπρεπές οίκημα της Δημοτικής Πινακοθήκης, θαυμάσαμε τα προϊόντα του μόχθου του καλλιτέχνη. Κριτικός δεν είμαι και ούτε έχω κάποια εξειδίκευση. Όμως, εμπιστεύομαι τα μάτια μου και την εντύπωση που μου δίνουν αυτά, όταν αντικρίζουν κάτι ωραίο ή άσχημο χρωματικά. Και η εντύπωση που αποκόμισα στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν απόλυτα θετική.

Με γέμισε γαλήνη και ηρεμία. Θάλασσες καταγάλανες, βουνά καταπράσινα και ουρανοί ολογάλαζοι, δέσποζαν στα έργα και αποτελούσαν τα κυρίαρχα στοιχεία των πινάκων, στοιχεία που, επακριβώς, χαρακτηρίζουν και το νησί μας, καθώς αυτό είναι το θέμα της έκθεσης, όπως φαίνεται και από τον τίτλο της «Σεργιάνι στη Λέσβο». Και μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα του γαλαζοπράσινου, εμφανίζονται και τα επιμέρους στοιχεία, όπως οι βάρκες, τα γραφικά λιμανάκια, τα οικήματα και οι δρόμοι, ακόμη και ολάκερη η προκυμαία με τα παλιά καΐκια, που ξυπνούν αναμνήσεις στους επισκέπτες, όταν βλέπουν την γραφικότητα της παλιάς Λέσβου σε πλήρη αντιδιαστολή με αυτό που έχει γίνει σήμερα, κυρίως από εξωγενείς παράγοντες.

Τελειώνοντας, θέλω να συγχαρώ ολόθερμα τον καλλιτέχνη, με δεδομένο ότι «έχει κάποια ηλικία», να του ευχηθώ μακροημέρευση και θαλερότητα, ώστε να συνεχίσει την παραγωγικότητά του, με την οποία μας δίνει τα θαυμάσια προϊόντα του ταλέντου του και της ικανότητάς του στη χρήση του χρωστήρα.