Η αλληλεγγύη στους αγώνες των νέων και η υπεράσπιση της ειρηνικής διαμαρτυρίας αποτελούν δημοκρατική υποχρέωση. Για την Αριστερά, η ευθύνη αυτή σημαίνει διεκδίκηση επαρκούς χρηματοδότησης των δημόσιων υπηρεσιών, αξιοπρεπών μισθών, σταθερής εργασίας και πρόσβασης σε προσιτή κατοικία. Η διάθεση δημόσιων πόρων για εξοπλισμούς απαιτεί δημοκρατικό έλεγχο και λογοδοσία, ιδιαίτερα όταν η κάλυψη βασικών κοινωνικών αναγκών παρουσιάζεται ως δημοσιονομικά ανέφικτη.
Με αυτή τη θέση, η Νομαρχιακή Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ–Π.Σ. Λέσβου συμμετέχει στη σημερινή κινητοποίηση των εκπαιδευτικών, και καλεί τα μέλη της και τους πολίτες στη συγκέντρωση στις 12 το μεσημέρι, στην Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου στη Μυτιλήνη, για δημόσια και δωρεάν παιδεία, ασφαλή σχολεία και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.
Στηρίζει τις διεκδικήσεις τους για κάλυψη των κενών με μόνιμους διορισμούς, ασφαλή σχολεία, επαρκή χρηματοδότηση και αξιοπρεπείς αποδοχές. Η υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης αφορά τις μορφωτικές δυνατότητες των παιδιών και τη δυνατότητα των οικογενειών να ζουν στον τόπο τους. Στα χωριά του νησιού, ένα σχολείο που λειτουργεί με επάρκεια αποτελεί βασικό όρο για τη συνέχεια της κοινότητας.
Αυτές οι συνθήκες έχουν ουσιαστική θέση στη συζήτηση για το δημογραφικό. Οι εκκλήσεις προς τους νέους να παραμείνουν στη χώρα και να δημιουργήσουν οικογένεια δεν αρκούν όταν η εργασία δεν εξασφαλίζει οικονομική ανεξαρτησία. Η σταθερή απασχόληση και η προσιτή κατοικία, μαζί με επαρκείς κοινωνικές υποδομές και υπηρεσίες υποστήριξης, μειώνουν την ανασφάλεια και διευκολύνουν τον συνδυασμό εργασίας και οικογενειακής ζωής. Η απόφαση για την απόκτηση παιδιών παραμένει προσωπική• ευθύνη της πολιτείας είναι να αντιμετωπίζει τα εμπόδια που δυσκολεύουν όσους επιθυμούν να γίνουν γονείς.
Στη Λέσβο, η δυνατότητα παραμονής και επιστροφής συνδέεται επιπλέον με το κόστος των μετακινήσεων, τη στελέχωση της υγείας και της εκπαίδευσης και τη βιωσιμότητα της τοπικής παραγωγής. Χρειάζονται σταθερές θέσεις εργασίας και δημόσιες υπηρεσίες προσβάσιμες και στους κατοίκους των χωριών. Η απώλεια πληθυσμού και η αποδυνάμωση των υποδομών αλληλοτροφοδοτούνται, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο τις προοπτικές των μικρότερων κοινοτήτων.