Με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα κατά τουrnΣχολικού Εκφοβισμού το Σωματείο Εργαζομένων των Κέντρων Πρόληψης και ηrnΕπιστημονική Επιτροπή επιθυμούν να αναδείξουν τον κομβικό ρόλο της Πρόληψηςrnστην αντιμετώπιση ενός φαινομένου που απασχολεί έντονα την ελληνική οικογένειαrnκαι το εκπαιδευτικό σύστημα.

rnrn

Πρόληψη δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση τωνrnεξαρτήσεων. Τα Κέντρα Πρόληψης, εδώ και τρεις δεκαετίες,rnυπηρετούν με συνέπεια την προαγωγή της ψυχοκοινωνικής υγείας,rnπαρεμβαίνοντας στις ρίζες των προβλημάτων που γεννούν τη βία και τονrnαποκλεισμό.

rnrn

Οrnσχολικός εκφοβισμός δεν γεννιέται στο κενό. Είναι συχνά το σύμπτωμα ενόςrnσχολείου που καλείται να διαχειριστεί κοινωνικές ανισότητες, οικογενειακέςrnπιέσεις, αβεβαιότητα και ένα ολοένα πιο απαιτητικό περιβάλλον χωρίς τηνrnαναγκαία ψυχοκοινωνική στήριξη. Η εμπειρία των Κέντρων Πρόληψης δείχνει ότι ηrnβία στο σχολείο δεν αντιμετωπίζεται με απλές τιμωρίες, αλλά με κατανόηση τωνrnκοινωνικών και παιδαγωγικών συνθηκών που τη γεννούν. Αντί όμως να ενισχυθούν αυτές οι δομές που βλέπουν το πρόβλημα μέσα στοrnπραγματικό του κοινωνικό και παιδαγωγικό πλαίσιο, η κυβέρνηση επιλέγει ναrnσυζητά το κλείσιμο των Κέντρων Πρόληψης. Σαν να πιστεύει κανείς ότι ταrnκοινωνικά προβλήματα λύνονται απλώς με περισσότερη αυστηρότητα και λιγότερηrnκατανόηση.

rnrnε αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού το Σωματείο Εργαζομένων των Κέντρων Πρόληψης και η Επιστημονική Επιτροπή επιθυμούν να αναδείξουν τον κομβικό ρόλο της Πρόληψης στην αντιμετώπιση ενός φαινομένου που απασχολεί έντονα την ελληνική οικογένεια και το εκπαιδευτικό σύστημα.
Πρόληψη δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση των εξαρτήσεων. Τα Κέντρα Πρόληψης, εδώ και τρεις δεκαετίες, υπηρετούν με συνέπεια την προαγωγή της ψυχοκοινωνικής υγείας, παρεμβαίνοντας στις ρίζες των προβλημάτων που γεννούν τη βία και τον αποκλεισμό.
Ο σχολικός εκφοβισμός δεν γεννιέται στο κενό. Είναι συχνά το σύμπτωμα ενός σχολείου που καλείται να διαχειριστεί κοινωνικές ανισότητες, οικογενειακές πιέσεις, αβεβαιότητα και ένα ολοένα πιο απαιτητικό περιβάλλον χωρίς την αναγκαία ψυχοκοινωνική στήριξη. Η εμπειρία των Κέντρων Πρόληψης δείχνει ότι η βία στο σχολείο δεν αντιμετωπίζεται με απλές τιμωρίες, αλλά με κατανόηση των κοινωνικών και παιδαγωγικών συνθηκών που τη γεννούν. Αντί όμως να ενισχυθούν αυτές οι δομές που βλέπουν το πρόβλημα μέσα στο πραγματικό του κοινωνικό και παιδαγωγικό πλαίσιο, η κυβέρνηση επιλέγει να συζητά το κλείσιμο των Κέντρων Πρόληψης. Σαν να πιστεύει κανείς ότι τα κοινωνικά προβλήματα λύνονται απλώς με περισσότερη αυστηρότητα και λιγότερη κατανόηση.Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΝΤΥΠΟ "Δ"