Διχασμένη η Ευρώπη
Φόβοι για ιρανικά αντίποινα σε ευρωπαϊκό έδαφος

Τα χτυπήματα κατά του Ιράν έχουν ήδη ξεκινήσει, αλλά η επόμενη μέρα θα δείξει κατά πόσο αυτή η επίθεση θα επιφέρει κάποιες αλλαγές στο ίδιο το Ιράν μετά και από τις αιματηρές εξεγέρσεις του ιρανικού λαού κατά του θεοκρατικού καθεστώτος. 
Γιατί στο Ιράν σε αυτό έγκειται το πραγματικό πρόβλημα και δευτερευόντως αν και κατά πόσο μπορεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, μια αφορμή και πρόσχημα για επίθεση από τους Αμερικανούς, όπως κάποτε με το Ιράκ, αλλά και οι φόβοι του Ισραήλ για το τι απειλή συνιστά το Ιράν για την ύπαρξή του. 
Πριν από λίγο καιρό είδαμε την βίαιη αντίδραση του ιρανικού καθεστώτος που ευθέως καταπάτησε και καταπατά κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, δεν ακούσαμε όμως, φωνές διαμαρτυρίας από τον «ευαίσθητο» κατά τα άλλα και λεγόμενο «προοδευτικό» χώρο. 
Φαίνεται πως οι χιλιάδες ζωές – θύματα του θεοκρατικού καθεστώτος δεν στάθηκαν ικανές να προκαλέσουν αντίστοιχο κύμα υποστήριξης στον ιρανικό λαό, όπως έγινε με την Παλαιστίνη και φυσικά όχι για τα θύματα της Χαμάς.
Αντίθετα τον αγώνα του ιρανικού λαού τον εκμεταλλεύθηκε καταλλήλως ο έτερος αυταρχικός και κατασταλτικός ηγέτης μετά τον Πούτιν, ο Ντόναλντ Τραμπ. Η επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν βεβαίως δεν σχετίζεται με τα δικαιώματα ανθρώπων που ζουν κάτω από τον φόβο και τον τρόμο του ισλαμικού καθεστώτος. 
Αντίθετα, η επίθεση αυτή έβγαλε εκ νέου στο δρόμο για μια ακόμη φορά επιλεκτικά ευαίσθητους και συμπαθούντες του αυταρχισμού. 
Όπως και στην Ουκρανία που δεν ακούγεται ούτε ακούστηκε κουβέντα, έτσι και στην εξέγερση των Ιρανών και τα χιλιάδες θύματα του καθεστώτος, φωνή βοόντως εν τη ερήμω. 
Τώρα όμως, που εμφανίζονται οι ΗΠΑ, όλοι είναι λαλίστατοι σε ότι αφορά τις καταγγελίες και τις διαμαρτυρίες. Βλέπετε, στην Ουκρανία, η Δύση είναι αυτή που ευθύνεται για τον επονομαζόμενο από την κομφορμιστική αριστερά «ιμπεριαλιστικό πόλεμο» και όχι η προκλητική εισβολή της Ρωσίας. Ας είναι όμως, είναι γνωστά όλα αυτά και καταγράφονται ανελλιπώς από την ιστορία.
Στην περίπτωση του Ιράν λοιπόν, οι παρενέργειες είναι πολλές. Ας δούμε συνολικά πώς αντιμετωπίζει η Ευρώπη την επόμενη μέρα στην φλεγόμενη Μέση Ανατολή, ποιοι είναι οι φόβοι για τρομοκρατία και κατά πόσο γίνεται αποδεκτή η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση. Έτσι για να έχουμε μια συνολική εικόνα.    
Οι πρώτες αντιδράσεις λοιπόν των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στα αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα κατά του Ιράν αποτυπώνουν μια βαθιά διχασμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, την ώρα που εντείνονται οι ανησυχίες για ενδεχόμενα ιρανικά αντίποινα ακόμη και σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Σε επίπεδο θεσμών, η εικόνα είναι προσεκτική αλλά όχι ενιαία. Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, έκανε λόγο για μια κρίσιμη καμπή για την περιοχή, επισημαίνοντας ότι η συγκυρία μπορεί να δημιουργεί προϋποθέσεις αλλαγής, αλλά ταυτόχρονα εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους αποσταθεροποίησης.
Στο ίδιο πνεύμα, η ύπατη εκπρόσωπος για την Εξωτερική Πολιτική, Kaja Kallas, μίλησε για «αποφασιστική στιγμή» και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας διαφορετικής πορείας για το Ιράν, τονίζοντας όμως, την αβεβαιότητα των εξελίξεων. Πιο αυστηρός εμφανίστηκε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, António Costa, ο οποίος καταδίκασε ρητά τις ιρανικές επιθέσεις στην περιοχή και εξέφρασε πλήρη αλληλεγγύη προς τα κράτη που επλήγησαν.
Στο επίπεδο των μεγάλων κρατών-μελών, η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο υιοθέτησαν κοινή γραμμή, καταδικάζοντας με σκληρή γλώσσα τις ιρανικές επιθέσεις. Ο καγκελάριος Friedrich Merz, ο πρόεδρος Emmanuel Macron και ο πρωθυπουργός Keir Starmer κάλεσαν την Τεχεράνη να σταματήσει τις στρατιωτικές ενέργειες και να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, επαναφέροντας στο προσκήνιο το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος.
Αντίθετα, η Ισπανία διαφοροποιήθηκε εμφανώς. Ο πρωθυπουργός Pedro Sánchez απέρριψε ως μονομερή και αποσταθεροποιητική τη στρατιωτική δράση των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αν και ταυτόχρονα καταδίκασε και τις ενέργειες του ιρανικού καθεστώτος.
Παρόμοια στάση κράτησε και η Νορβηγία, με τον πρωθυπουργό Jonas Gahr Støre να υπογραμμίζει ότι η επέκταση των επιθέσεων και η διεύρυνση του πολέμου δεν συνάδουν με το διεθνές δίκαιο.
Η έλλειψη κοινής ευρωπαϊκής γραμμής προκαλεί ανησυχία, ιδίως καθώς οι υπηρεσίες ασφαλείας σε αρκετές πρωτεύουσες αξιολογούν τον κίνδυνο ιρανικών αντιποίνων εκτός Μέσης Ανατολής. 
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η Τεχεράνη έχει στο παρελθόν επιδείξει ικανότητα να δρα μέσω δικτύων και συμμάχων σε τρίτες χώρες, γεγονός που αυξάνει τον φόβο για στοχευμένες επιθέσεις, κυβερνο-επιχειρήσεις ή υβριδικές ενέργειες εντός Ευρώπης.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην αλληλεγγύη προς συμμάχους, την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου και την ανάγκη αποτροπής μιας γενικευμένης ανάφλεξης που θα μπορούσε να έχει άμεσες συνέπειες για την ασφάλεια των Ευρωπαίων πολιτών. Προς το παρόν, ωστόσο, το μόνο σαφές στοιχείο είναι η απουσία ενιαίας φωνής.